พักสมองจากการอ่านหนังสือด้วยการอัพบล็อกแล้วกัน(แม่ยังไม่กลับ อัพรายชื่อให้ไม่ได้ค่ะ)

ก็เกริ่นๆ ไว้จากครั้งก่อนถึงเรื่องพิธีเปิดกีฬาสี แล้วทีนี้ปีเรามันดันเป็นปีที่เปลี่ยนแปลงใหม่ จากปกติอ่ะ ไอ้พาเหรด(หรือการแสดง)กับโชว์เชียร์มันจะอยู่ในวันปิดกีฬาสีในวันเดียวกันหมดเลย แล้วปีนี้มันดันมาแยกวัน ทำให้หัวปั่นหนักกว่าเก่าอีก งานพรีเซนท์สี(ที่ปกติอยู่ในพิธีเปิดกีฬาสี) ก็เสร็จก่อนไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ ซึ่งโดยรวมก็คือมีเวลาเตรียมงานจริงๆแค่สิบวันเอง (บ้าชิบ)

ถึงแม้ว่าพรีเซนท์สีมีข่าวมาว่า สีฟ้าของพวกเราได้ที่หนึ่ง แต่ว่านั้นมันยังไม่ใช่การตัดสินที่แท้จริง สิ่งที่รอเราอยู่มันก็คือ การแสดงของสี ในวันพุธ ที่13 กรกฎาคมนี่เอง

แต่ก็ต้องย้อนความกลับไปหน่อยว่า สีฟ้าของเราอ่ะ ตอนแรกโดนดูถูกดูหมิ่นไว้มาก เนื่องจากสีเราโดนมองว่าเป็นสีเด็กเรียน(แม้แต่อาจารย์ประจำสียังมองเลย) ไม่มีพวกดาวโรงเรียน(ที่ไปอยู่ในสีเหลือง สีแดงหมด) นักกีฬาก็น้อย (อยู่ในสีแดงกับชมพู) หรืออะไรต่างๆนานา

แต่พอหลังจากงานพรีเซนท์สีแล้ว ทุกคนกลับมาให้ความสนใจสีฟ้าแทน เพราะว่าผลงานที่ออกมานี่ประทับใจอาจารย์ และรุ่นพี่ม.6ที่เป็นกรรมการหมด สีอื่นก็เลยเลิกประมาทสีฟ้า

อย่างที่บอกแหละ ว่าเวลาเตรียมตัวมันน้อย แถมจะสอบกลางภาคในอีกหกวันหลังการแสดง หลายคนมันเลยไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำ เพราะไหนจะงานค้าง ไหนสอบย่อยที่กระดังเข้ามาราวกับห่าฝน ไหนจะเรื่องหวัดระบาดอีก

แต่ที่แย่ที่สุด อาจจะเพราะหลายคนตายใจคิดว่า สีเราตอนนั่นอ่ะ ยังไงก็ชนะชัวร์ร้อยเปอร์เซนต์

ทำให้ช่วงแรกๆ โดดประชุมกันตรึม งานก็ไม่ค่อยทำ(เราเองก็เกๆนิดนึง หวัดแด๊กนี่หว่า)

ทางฝ่ายการแสดงที่มีเจิ้นเป็นแกนหลักก็เรียกประชุม แบ่งจำนวนคนที่จะต้องใช้ในการแสดง

หลักๆมันก็มีฉากรบ กับเชิดมังกร อบายมุข เต้นระบำน้ำ แล้วก็ถือธงอ่ะ

(จริงๆแล้วเป็นพญานาคนะ แต่ทุกคนมองว่าเป็นมังกรก็ช่างมัน)

มังกรนี่ เป็นอะไรที่เตรียมไว้นานที่สุด ด้วยฝีมือของลูกพี่และพิมพ์ สุดยอดฝ่ายศิลป์ในสี (เห็นว่าอยู่กันถึงสองทุ่มถึงสามสัปดาห์เพื่อทำโดยเฉพาะ)

แต่อย่างอื่นนี่สิ... ตอนนั้นยังไม่เตรียมเลย (รู้สึกบทยังไม่เสร็จด้วย)

เข้าเรื่อง..คือไอ้เชิดมังกรอ่ะ ยังไงก็คงต้องใช้ผู้ชาย(ที่ตัวถึกๆมากๆ)เชิด

ส่วนไอ้ถือธง บังคับผู้ชาย6คนถือ

ระบำน้ำ เอาเด็กมาเต้น

สุดท้าย เราก็เลยต้องไปอยู่ฉากรบด้วยความเต็มใจ เพราะเพื่อนในกลุ่มเรา อยู่ฉากนั้นหมดเลย (แอม วุ้น แฝด แพรว จิ จั้ม พระครู ออฟ)

เล่ามาแค่นี้ก็คงยังงงอยู่ว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไรถึงกลายเป็นแบบนี้

คือ เรื่องย่อๆอ่ะ จะประมาณว่ามีคริสตัลอันนึง ที่เชื่อว่าประทานพลังและความสงบสุขให้แก่พวกบลู ไซย่า จนวันนึงก็มีอบายมุข ซึ่งเป็นสมุนของฝ่ายร้ายมามอมเมาฝ่ายดีและมังกร แล้วขโมยคริสตัลไป

หัวหน้าฝ่ายร้ายก็ปลุกผีดิบ(ดรัม) มาทำพิธีดูดพลังคริสตัล ที่จะมีลูกน้องมาบูชา(เล่นเวฟ) แล้วก็สู้กับหัวหน้าฝ่ายดี สุดท้าย ธรรมะก็ชนะอธรรม

ตอนแรกเราก็คิดว่าคงสู้แบบธรรมดา แต่ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็น...(อุบไว้ก่อนเน้อ)

ทีนี้ก็ต้องแบ่งฝ่ายดีฝ่ายร้ายชะป่ะ

ปนุสกับเอ็ม(คนรับผิดชอบฉากรบ) ก็เรียกประชุม(ทั้งปี) เพื่อแบ่งคน

แล้วที่เจ็บใจที่สุด คือไอ้คนที่มาอ่ะ มันมาแค่แปดคนจากยี่สิบสี่คน(ทุเรศที่สุด>>เลียนแบบมูชู)

สุดท้าย สาวน้อยน่ารักอย่างเรา(ตรงไหน!!!!) ก็ต้องโดนอัปเปหิไปเล่นฝ่ายร้ายที่ต้องมีทั้ง เวฟ และรบ(หนักกว่าฝ่ายดีอีก)

ซึ่งสองคนนั้น ก็ให้เราไปหาคู่มาอีกหนึ่งไว้คุมแถวเด็กม.3

โหะๆๆ เอาใครมารับเคราะห์กับเราดีน้อ

ในที่สุด เหยื่อคนนั้นก็คือ "แนน" เพื่อนใหม่เราที่อยู่IPนั่นเอง

(ต่อตอนที่3)