วันนี้แข่งประสานเสียงมา(กรรมการมาดูที่รร.) โดยรวมก็ดีนะ วงเราพัฒนาการดีขึ้นมากกกก แม้จะยังไม่ดีที่สุดก็เหอะ

จริงๆเรื่องที่เราเสียความรู้สึกไม่ใช่เรื่องนี้หรอก...

คือวันนี้ เราต้องลาเรียนตั้งแต่คาบหนึ่งถึงคาบหก...

มันก็ไม่มีปัญหาไร ยกเว้นแค่.....

มีอาจารย์คนหนึ่งฉีกใบลาของแผนเราที่ลาไปก็เท่านั้นเอง!!!!

แล้วก็คงไม่เสียความรู้สึกมากขนาดนั้น ถ้าคนที่ฉีกใบลาของเรา....

ไม่ใช่อาจารย์ป๋า(ปาโมด) ที่เรานับถือและเคารพมากๆๆๆ

(แผนเราไป9คน มีเรา แอม วุ้น เป๊ก พลอย โบ้ หวี นัด คิม ถ้ารวมรุ่นเราก็มีพิด คิ้ม กิ๊ง เค เมี้ยน แป๊ก พิม ฟ้า 17คน)

แบบพอเราแข่งเส็ด ลงมาเรียน เข้าห้องปุ๊บ ไอ้อั้ม(น่าจะใช่นะ) ก็บอกเลย

"แก ป๋าฉีกใบลาที่แกฝากส่งอ่ะ"

ความรู้สึกแรกที่เข้ามา....อึ้ง ช็อก ไม่เคยคิดว่าป๋าจะทำ (ถ้าบอกว่าเป็นจานไก่อูยังน่าเชื่อถือกว่า)

ความรู้สึกที่สอง....ชั้นทำไรผิด ชั้นแข่งในนามรร. ชั้นแข่งเพื่อในหลวง แต่สิ่งที่ชั้นได้กลับมาคือการถูกด่าเหรอ...

ความรู้สึกที่สาม...เสียใจ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น เราไม่ได้โดดเรียนไปทำเรื่องเหลวไหลนะ

ความรู้สึกที่สี่...เสื่อมศรัทธา..คนที่เราศรัทธามากตั้งแต่ม.2 ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้

เห็นคิวว่า ตอนที่ป๋าฉีกใบลา ทุกคนในห้องเงียบหมด(ทั้งๆแผนเราก็ไม่ใช่จะเงียบกันง่ายๆ) แบบไม่มีใครพูดไรออกทั้งคาบเลย

จะรอดูพรุ่งนี้ว่าป๋าจะว่าไรไหม ถ้ายังไม่มีเหตุผลแบบวันนี้...เห็นทีเราคงจะวีนอ่ะ...ไม่อยากทำ แต่เราไม่ชอบที่เค้าจะมาคิดว่า นักเรียนที่ทำกิจกรรมเป็นสิ่งที่ผิดนะ...

ไม่เข้าใจว่าเกิดไรกับป๋า...จะว่าป๋าวัยทองก็ไม่ใช่...

หรือว่านี่คือ....โรคนิมิตรฟีเว่อร์!!!!! (รั่วค่ะรั่ว)

ปล. ขอบคุณทุกๆคน ที่รับฟังเรา และให้กำลังใจเรานะ