ขึ้นปีใหม่...(มาจะเดือนนึง) ข้าพเจ้าก็ได้ฤกษ์ ป่วย อีกแล้ว...
แถม ป่วยมาราทอนอีก
เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อวันพฤหัสที่แล้ว รร.จัดไปทัศนศึกษา...
พอกลับถึงบ้านมา ประชุมพรก็เริ่มที่จะ...หนาวๆร้อนๆ
ปวดศีรษะ
เวียนหัวมาก
ตอนแรกก็คงคิดว่า เหนื่อยธรรมดา แต่ตัดประเด็นเรื่องเมาเสียงพ่อไปได้เลย เพราะพ่อไม่ได้ไปด้วย (ถ้าไปด้วยสิแปลก) เราก็เลยตัดสินใจรีบนอนซะ การบ้านไม่สนมันแล้ว ค่อยไปว่ากันวันศุกร์
มาเช้าวันศุกร์
ได้เรื่อง...ลุกไม่ขึ้นมากๆๆ ไข้ขึ้นสูง พอจะลุกทีโลกก็หมุนติ้วๆๆ ตามทฤษฎีของกาลิเลโอ (ใช่ป่าวหว่า) จนตัดสินใจหยุดเรียน
วันนั้นก็นอนทั้งวัน....ตอนเย็นๆก็เริ่มดีขึ้นบ้างและ...แต่ยังไอโขลกๆอยู่
วันเสาร์
ความที่ยังเพลียอยู่เลยตื่นมันเกือบเที่ยง ทีนี้ไม่มีไข้แล้ว อาการเกือบเป็นปกติ ชั่วแต่ว่ายังไอ กับมีน้ำมูก เราก็ลัลล้า เคลียร์งานไปตามปกติสุข (แล้วก็ได้ฤกษ์คุยกับนังแตม)
พอตกเย็น...เอาและ ไข้กลับ แต่คงไม่เป็นไรมากมั้ง = =" พรุ่งนี้วันอาทิตย์ ไม่มีเรียนอ.ผลทาน นอนเยอะๆหน่อยเดี๋ยวคงหายเอง
แต่ไม่ใช่แค่ไข้กลับอย่างเดียว...คอ...มันเสือกเริ่มจะเจ็บแล้วสิ
ประชุมพรก็เลยซัดมะนาวไปประมาณ4-5แก้ว เพื่อหวังจะให้มันทุเลา
วันอาทิตย์
ตื่นมา คอที่หวังจะให้มันทุเลา...โอเค มันทุเลาลงหน่อยๆนะ แต่ยังเจ็บอยู่ เราก็ไปอ่านภาษาอังกฤษ (สอบวันจันทร์) พอตกเย็น มันก็เจ็บขึ้นกว่าเก่า...
รู้สึกว่ามันคงแย่แล้ว แถมพรุ่งนี้มีสอบขับร้อง (ของอ.จุ๊บ) เลยอ้อนแม่(แกมบีบบังคับ) ให้พาไปหาหมอที่วิภาวดี
(หมอหน้าเด็กมากกกกกกกกกกกกกกกก เด็กกว่าเราอีกมั้ง แต่มีลูกแล้วนะ จ๊ากกก หน้าเหมือนซักยี่สิบต้นๆเอง)
วันจันทร์
ตื่นมา คอเจ็บน้อยลง(มั้ง) ไม่ปวดหัวแล้ว เย่ๆๆๆ ไปโรงเรียนๆๆๆๆ
ก็สอบร้องเพลงไปตามปกติ (serenaid) โชคดีที่ร้องAlto เสียงมันไม่สูง ไม่ทรมาณคอดี หึๆๆ
พอบ่าย...เอาละสิ ปวดหัวอีกแล้ว ก็ฝืนๆทำข้อสอบไป ตอนเย็นทำเวรเสร็จก็กลับบ้านเลย (แต่เมาท์อยู่กับตูนและกายแป้บๆ)
กลับมาบ้าน อ่านฟิสิกส์ (ที่เพิ่งรู้ว่าจะสอบ จ๊ากกกกก ไม่บอกหนูพรุ่งนี้เลยล่ะ) แล้วก็นอน
วันอังคาร
เจ็บคอกว่าเก่า...คาดว่ามาจากการที่ร้องเพลง(สอบ)และร้องเพลง(ล้อเพื่อนที่เป็นคู่ๆ หึๆๆๆ) มากไปมั้ง แถมปวดหัวมาก ตอนแรกตื่นหกโมง...แต่ไม่ไหว ลุกแล้วเซเลย เลยนอนต่อไปถึงเจ็ดโมงกว่า ไปโรงเรียนเกือบจะไม่ทัน
ไปถึงโรงเรียน....ซักพักปวดท้อง...
ใช่เลย....
ฤดูนางมา จ๊ากกกกกกกกกกก
ตอนสองคาบแรกก็ยังไม่ตายเท่าไร มันไม่ปวดมาก แล้วก็ไม่ปวดไปจนกระทั้งสอบฟิสิกส์เสร็จ
แล้วหลังจากนั้น
ปวดดดดดดดดดดดดดดดด ปวดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ปวดมากถึงมากที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดด แถมไข้ขึ้นอีก ครบสูตรเลย
ปวดท้อง ไข้ขึ้น หวัดแด๊ก เจ็บคอม เมนส์มา
โอ้...ให้ตายสิ
เริ่มจะไม่ไหวแล้ว...ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ไหวแล้วต่างหาก เดินเซเอาเซเอา เลยตัดสินใจโทรบอกให้พ่อมารับ ซึ่งพ่อก็น่ารักมาก รีบขับรถมาจากสาธรมาถึงสาธิตเกษตรภายในชั่วโมงนึง
แล้วก็พาไปส่งบ้าน
กลางวัน เราเริ่มจะกินอะไรไม่ได้แล้ว พอกินออกมาก็อ้วกออกมาหมด คาดว่าเพราะปวดท้องด้วยแหละ มันเลยบีบลำไส้เอาๆๆๆ แล้วอาจจะหนองในคอแตกด้วย
ก็หลับไปถึงหกโมงกว่า แล้วตื่นมานั่งปั่นงานภาษาอังกฤษ pop-up แล้วอ่านชีวะ...แต่ขอโทษเถอะ
อ่านไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย
สุดท้ายก็เลยฝืนนอนหลับ ทั้งๆที่ปวดท้องมาก
วันพุธ
ตื่นมาด้วยอาการยังไข้ขึ้นอยู่ ปวดท้องกว่าเก่า เลยตัดสินใจจะไปแค่สอบชีวะ (กับเลข ที่ไม่ได้สอบไปเมื่อวันศุกร์) แล้วกลับบ้าน
ไปถึงโรงเรียน...อย่าว่าแต่จะสอบเลย
เดินก็เซ อ่านอะไรก็เบลอมากๆๆ อ.อรวรรณและผองเพื่อนผู้น่ารักก็เลยเตะโด่งประชุมพรไปนอน ณ ห้องพยาบาลโรงเรียน
ซึ่งไปถึง....
โอ้...พระเจ้าช่วย
ห้องพยาบาลคนล้น!!!! เอาว่าล้นจนเราต้องนอนเสื่อกับพื้นอ่ะ (มีนอนพื้นกันสามคน) ห้องผู้หญิง มีเตียงอยู่สามเตียง ก็จับเตียงมาชิดกัน แล้วยัดไปห้าคน เตียงตรวจคนไข้ก็มีคนไปนอน เตียงผ้าใบก็เต็ม....
สุดท้าย...รู้สึกว่าอยู่ไปก็ไร้ประโยชน์ นอนก็ไม่ได้นอน อาจารย์คุยกันตลอด...กลับบ้านดีกว่า
ก็โทรเรียกพ่อมารับอีก ทีนี้โดนพ่อด่า บอกว่าป่วยแล้วยังจะสะเออะมาเรียนอีก...อืม ถูกค่ะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว
ทีนี้ก็นอนไปถึงทุ่มกว่า แล้วนอนไม่หลับ (เพราะปวดท้องมาก) เลยตื่นมานั่งทำpop-up และก็ดู America's Next Top Model ต่อ
ซักสี่ทุ่มครึ่ง....เอาละสิ
ท้องเสีย!!!!!!!!!!!!
ไม่สิ ไม่เรียกว่าท้องเสีย น่าจะเรียกว่าท้องร่วง (ลืมบอกไปว่า ตอนนั้น กินพอได้บ้าง แต่ก็ยังมีอ้วกออกมาหน่อย) ความที่แทบไม่ได้กินอะไรมานาน ทำให้ถ่ายออกมามีแต่น้ำ
นั่งถ่ายอยู่...พอจะลุกแล้วก็ถ่ายอีก นั่งถ่ายอย่างนั้นไปจนถึงตีสามได้!!!!
เรื่องที่จะไปโรงเรียนวันนี้...ฝันไปเลย
วันพฤหัส...
ตื่นมาตอนหกโมง ถ่ายต่ออีก ถ่ายจนถึงแปดโมงเช้าได้ แล้วก็คลานไปนอน (ดีว่าบอกอาจารย์ไปว่าวันนี้จะลาหยุด เลยไม่ต้องโทรบอก) ตื่นมาประมาณสิบโมงกว่าๆ ไม่ถ่ายแล้ว ดีใจ แต่ยังหมดแรงข้าวต้ม ท้องก็ไม่ค่อยปวดแล้วล่ะ แต่ไข้ยังขึ้นอยู่... พยายามจะนอน แต่ก็ไม่หลับแล้ว
เลยตัดสินใจทำpop-upให้มันเสร็จๆเลย แล้วให้พี่แพรวฝากให้วิชชี่ไปส่ง ซึ่งมันก็เสร็จ!!!
++++++++++++
สภาพตอนนี้ (เวลา 17.00น.)
เจ็บคอหน่อยๆ ยังคงไอ มีน้ำมูก ปวดหัว ไข้ยังขึ้น...แต่นอนไม่หลับ
ที่สำคัญ
ไม่ปวดท้องแล้ว.....ไม่ท้องเสียแล้วด้วย อันนี้ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ยังไง...พรุ่งนี้ต้องหาย เพราะอ.วราภรณ์นัดสอบเลขตอนสิบโมง...แล้วแอมก็นัดถ่ายรูปปัจฉิมตอนเจ็ดโมงเช้า....
ถ้ามีแรงไปไหวจะไป...(แต่ประเด็นหลังต้องไป ไม่ไปเอ็งตาย)
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
อโรคยา ปรมา ลาภา
ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ
เอวํ ประการละฉะนี้ เอย
(ขอให้เราหายด้วยเหอะ นอนจนเริ่มจะเบื่อแล้ว...อยากหาย จะได้กินไอติม...อันนี้ประเด็นหลักนะคะ!!!)
จะตายแล้วก็ยังไม่วายห่วงเรื่องของกิน สาธุ๊
